నీ మాట వినేవాళ్ళు లేకపొతే, నీతో రాకపోతే ..
ఒంటరి గా అడుగు వెయ్యి!
అందరూ భయపడితే, ముఖం దాచేసుకుంటే, పిరికిగా గోడచాటున దాక్కోనేస్తే ..
ప్రాణ మిత్రమా ..
ఆత్మసాక్షిని గుప్పెట్లో పట్టుకొని, మనసులోని మాటని నోరు తెరచి చెప్పు!
అందరూ తిరిగి వెళ్ళిపోతే, నిన్ను ఒంటరిని చేసి కారడవి చీకట్లో వదిలేసి పోతే?
సఖా ..
ముళ్ళ మీద అడుగులు వేసుకుంటూ
రక్తం కారుతున్న పాదాలను ఈడ్చుకుంటూ మార్గం చేసుకుంటూ ముందుకు సాగు!
దీపం వెలుగక పొతే,
చీకటిలో, గాడ్పులో, తుఫాను వానలో, గూటికి దిక్కుతెలియని స్థితిలో ఉంటే ..
ఓ కార్యసాధకా!
మబ్బుల మధ్యన వజ్రాయుధాన్ని పెకలించి తీసి నీ హృదయాన్ని అంటించుకో!
దాన్ని ఉజ్జ్వలంగా వెలుగని! ఆ తీవ్ర జ్వాలలో స్వయంగా ప్రకాశించు!
---------------------------
ఇది టాగోర్ రాసిన 'ఏక్ల చోలో రే' అనబడు బెంగాలీ గీతానికి (ఇంచుమించు) తెలుగు అనువాదం. 2005 కాలంలో తోటి బెంగాలీ మిత్రులు పాడుకుంటుంటే అయిష్టంగా విన్నది! అప్పటికి బెంగాలీ భాష ((మరియు దాని గొప్పదనం) కనీసం ఇప్పుడంత కూడా) తెలియననప్పటికీ ఆ గీతం చాల శక్తివంతమైనదిగా ఆ రోజే నా చెవులకు వినిపించింది. హ్రస్వదృష్టితో చుస్తే బిందెడు నైరాశ్యం, కాస్త నిశితంగా చుస్తే సముద్రమంత స్ఫూర్తి ఈ పాటలో వినిపిస్తాయి. ఒంటరితనంలోని realityని, inevitabilityని, blissని, permanencyని ఆహ్వానించలేని వాళ్ళు ఒంటరితనానికి దూరం పరిగెట్టి పరిగెట్టి జనారణ్యంలో చిక్కుకొని ఒంటరులు అవుతుంటారు. నూతిలోకి నేరుగా పడే రాయి ఒకటైతే కాస్త శబ్దం చేసి పడే రాయ మరొకటి.
ఒంటరి గా అడుగు వెయ్యి!
అందరూ భయపడితే, ముఖం దాచేసుకుంటే, పిరికిగా గోడచాటున దాక్కోనేస్తే ..
ప్రాణ మిత్రమా ..
ఆత్మసాక్షిని గుప్పెట్లో పట్టుకొని, మనసులోని మాటని నోరు తెరచి చెప్పు!
అందరూ తిరిగి వెళ్ళిపోతే, నిన్ను ఒంటరిని చేసి కారడవి చీకట్లో వదిలేసి పోతే?
సఖా ..
ముళ్ళ మీద అడుగులు వేసుకుంటూ
రక్తం కారుతున్న పాదాలను ఈడ్చుకుంటూ మార్గం చేసుకుంటూ ముందుకు సాగు!
దీపం వెలుగక పొతే,
చీకటిలో, గాడ్పులో, తుఫాను వానలో, గూటికి దిక్కుతెలియని స్థితిలో ఉంటే ..
ఓ కార్యసాధకా!
మబ్బుల మధ్యన వజ్రాయుధాన్ని పెకలించి తీసి నీ హృదయాన్ని అంటించుకో!
దాన్ని ఉజ్జ్వలంగా వెలుగని! ఆ తీవ్ర జ్వాలలో స్వయంగా ప్రకాశించు!
---------------------------
ఇది టాగోర్ రాసిన 'ఏక్ల చోలో రే' అనబడు బెంగాలీ గీతానికి (ఇంచుమించు) తెలుగు అనువాదం. 2005 కాలంలో తోటి బెంగాలీ మిత్రులు పాడుకుంటుంటే అయిష్టంగా విన్నది! అప్పటికి బెంగాలీ భాష ((మరియు దాని గొప్పదనం) కనీసం ఇప్పుడంత కూడా) తెలియననప్పటికీ ఆ గీతం చాల శక్తివంతమైనదిగా ఆ రోజే నా చెవులకు వినిపించింది. హ్రస్వదృష్టితో చుస్తే బిందెడు నైరాశ్యం, కాస్త నిశితంగా చుస్తే సముద్రమంత స్ఫూర్తి ఈ పాటలో వినిపిస్తాయి. ఒంటరితనంలోని realityని, inevitabilityని, blissని, permanencyని ఆహ్వానించలేని వాళ్ళు ఒంటరితనానికి దూరం పరిగెట్టి పరిగెట్టి జనారణ్యంలో చిక్కుకొని ఒంటరులు అవుతుంటారు. నూతిలోకి నేరుగా పడే రాయి ఒకటైతే కాస్త శబ్దం చేసి పడే రాయ మరొకటి.
